GIYBET..! KONUŞMANIN FAİZİDİR.BU DA BİR TEFECİLİKTİR..!
[İsmail ÇETİN-Rahmetullâhi Aleyh]
Bir müslümanın şerefine dil uzatmak günahdır. Gıybet, iki yüzlülük, iftira bu zulümden semerelenir.
Mevlâna diyor ki: Bir adamı öidürsen bir kere onu gözden kaybedersin. Fakat onu gözden düşürürsen kaç kimsenin gözünden düşürmüş olursun. Demek o kadar onu Öldürmüşsün. Görülmez mi hadîs-i şeriflerde nahoş haberler dolaştırmak ve gıybet, katlden beter fitne olarak izah edilmiştir. İyice bil ki bir adamı halkın gözünden düşürsen, derhal sen de Allah ve O'nun Rasûlü'nün ve kâmil insanların gözünden düşersin. Bu küçük görülen ateş kıvılcımı, dünyayı bile yakmaya kâfi gelmektedir. Böylece şakileri övdüğün zaman sözünden Arş-ı A'lâ titreşir.
...Kiminiz de kiminizin arkasından çekiştirmesin. Sizden herhangi biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı? İşte bundan tiksindiniz..."
[203] mealindeki ayet-i kerîmede bir kimsenin arkasından gıybetini yapmak, aynı kimsenin ölü olarak etini yemek gibidir diye ifade edilmektedir.
Bir adam Rasûl-u Muhterem'e: "Ey Allah'ın Rasûlü, gıybet nedir?"
diye sormuş; bunun üzerine O da: "Gıybet din kardeşinin hoşlanmadığı bir şeyle onu anmandır. Eğer o şey kendisinde yok ise ona iftira etmiş, var ise onu gıybet etmiş olursun."[H.244] buyurmuştur. Ayrıca şöyle buyurmuştur:
"Ashabımdan birisi diğerinden bir şey Bana ulaştırmasın.
Çünkü muhakkak Ben göğsüm selametli olduğu halde sizin yanınıza gelmemi severim."[H.245] Bu hadîs-i şerîfte gıybeti dinlemenin en sıhhatli bir kalbin sıhhatini bozacağını beyan etmekle gıybet eden ve dinleyenin, ikisinin de günahta müşterek olduklarını ifade etmektedir. Demek gıybet konuşmanın faizidir. Bu da bir tefeciliktir.
[203]EI-Hucurât Sûresi ayet 12
[H.244]Sahîh-i Müslim h.n.2589, Sünen-i Tirmizî h.n.1934, el-İhsan fî Takrîb-i Sahîh-i İbni Hİbban h.n.5759, Şerh-us-Sünne c.13 s.139 h.n.3560
[H.245]Müsned-i İmam Ahmed c.1 s.396 h.n.3758, Sünen-i Ebî Dâvûd h.n.4860 yahud 4839, Sünen-i Tirmizî h.n,3896, el-Ezâr h.n.908, Mesâbîh-us-Sünne h.n.4708
Kaynak: Dilara Yayınları Mufassal Medeni Ahlak S:282
