"Ne kendi etti rahat, Ne âleme verdi huzur,
Yıkıldı gitti cihândan, Dayansın ehl-i kubûr!”
Sedat birgül kardeşin blogunda okuduğum bu not çok dikkat çekici geldi.
Arkamdan söyleyenler çok olacaksa da.. kabir taşıma bari yazmasalar diyorum. Ölümün ne zaman geleceğini bilmeden yaşadığımız şu dünyanın zevk ve hüzünleriyle tanışmamdan sonra geçen 45 senenin birikimi az değil.. dost ve kardeş edinmeleriminin yanında çok sayıda kazanılmış düşmanlarımın da olduğunu biliyorum.
İlk 25 yılın arkasından geçirdiğim değişimden sonra bulduğum bir Hakîm-i Hazık, bir Tabîb-i ilâhî olan gözümün nûru Semiyyuz-zebih[Boğazlananın adaşı]İsmail Çetin efendiden sonraki dirilişten sonra zannedersem düşman kazanma konusunda başarısızlığa giden bir hayatım oldu.
En dikkatimi çeken ise 25 yaş öncesindeki dost dediğim insanların bir anda düşman saflarına katılıp bana hamle yapmaları olmuştu. Hak ile batılın bir yerde olmamasının nedenlerini çok daha iyi anlıyorum şimdi..
Kişi ahirette sevdiği ile olacağına göre, çok iyi seçmeli kimi seveceğini..
